ငယ္ငယ္တုန္းက

၉တန္းေလာက္က အျဖစ္အပ်က္တခုပါ။ ဘယ္လိုမွေမ႔မရလို႔ ေရးလိုက္တာ။

က်ေနာ္တို႔တစ္သို္က္ငယ္ငယ္က အေတာ္ဆိုးပါတယ္။ ဂုဏ္ယူျပီးေျပာတာ ေတာ႔မဟုတ္ပါဘူး။ လူငယ္ေသြးတက္ေတြဆိုေတာ႔ အကုန္လုပ္ၾကပါတယ္။ (မူးယစ္ေဆး၀ါးကလြဲလို႔ေပါ႔) ေလာင္းကစားေလးလဲတခါတေလလုပ္ၾကတယ္။ တေန႔ၾကေတာ႔ က်ေနာ္႔တို႔အတန္းက အတန္းပို္င္ဆရာမ အဲဒီအေၾကာင္းကို သိသြားတယ္။ သိသြားပုံက သူ႔က်ဴရွင္မွာ လာတက္တဲ႔ သူေတြကို သူကိုင္တဲ႔အခန္းကေက်ာင္းသားေတြ ဘယ္လိုေတာ္ေၾကာင္း ေျပာေျပာျပေတာ႔ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ဖဲရိုက္ေဖာ္ သူ႔၀ုိင္းကတပည္႔ေတြက မခံနိုင္လို႔ ဆရာမတပည္႔ေတြထဲမွာလဲ စုန္းျပဴးေတြ အမ်ားၾကီးပါလို႔ ေျပာရာကေန ေပၚပါေလေရာ။

ေက်ာင္းဆရာမတင္တဲ႔ က်ဴရွင္၀ိုင္းကို ဆရာမ အေအာင္ေပးရင္ျပီးေရာ ဆိုတဲ႔သူေတြဘဲ တက္ၾကပါတယ္။ပုံမွန္အားျဖင္႔ေတာ႔ နည္းနည္းညံတဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြေပါ႔။ ေတာ္တဲ႕ေက်ာင္းသားေတြက အျပင္မွာနာမည္ၾကီးတဲ႔၀ိုင္းေတြမွာတက္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကေတာ႔ ဥာဏ္ေကာင္းလူေပေတြဆိုေတာ႕ က်ဴရွင္ကို အျပင္မွာယူျပီး က်ဴရွင္မတက္ဘဲေျပးၾကပါတယ္။ တခါတေလ က်ဴရွင္လခ ေတာင္ မေပးဘဲ ေၾကြးက်န္ထားတတ္ၾကပါေသးတယ္။ အဲဒါကိုဆရာမကသိသြားျပီး အေတာ္စိတ္ဆိုးတယ္။

ေနာက္တေန႔က်ေနာ္တို႔တသိုက္ကလည္း ကံဆိုးစြာနဲ႔ေက်ာင္းတက္ခဲ႔ပါတယ္။ (ေက်ာင္းက လည္း တပတ္ကိုပုံမွန္၂ရက္ေလာက္လစ္ေနၾက)။ ဆရာမမွာ သူက်ဴရွင္မွာ သူကိုေက်ာင္းသား မ်ားက ျပန္ေျပာတာခံေနရတဲ႔တာေတြ၊ က်ေနာ္တို႔တသိုက္ သူ႔က်ဴရွင္မတက္တာေတြ အဲဒါေတြေပါင္းျပီး က်ေနာ္တို႔ကို စာေမးပါတယ္။ သိၾကတဲ႔အတိုင္းပါဘဲ။ စာကို စာေမးပြဲ နီးမွ ၾကည္႔ရေကာင္းမွန္းသိတဲ႔က်ေနာ္တို႔တစ္သိုက္ သူေမးတာကိုမေျဖနိုင္ပါ။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ကို ခုံေပၚတက္ မတ္တပ္ရပ္ခိုင္းပါတယ္။ အဲဒီေလာက္ကေတာ႔ က်ေနာ္တို႕က ဘယ္မူပါ႔မလဲ။ တက္တာေပါ႔။

အဲဒီအခါက်မွ တသက္လုံး ရင္ထဲမွာ ၀င္သြားေစတဲ႔ဆူးၾကီးတေခ်ာင္းကို သူရိုက္ထည္႔ လိုက္ပါတယ္။ “အတန္းထဲကမိန္းကေလးေတြ ၾကည္႔ထားၾက။ ဒီေကာင္ေတြကို ဘယ္ေတာ႔မွ ရည္းစာထားဖို႔လဲစိတ္မကူူးနဲ႔။ ယူဖို႔လဲစိတ္မကူူးနဲ႔။ ဖဲသမားမယားျဖစ္သြားမယ္။ ဘ၀ပ်က္ သြားမယ္။” က်ေနာ္တသက္မွာ အဲဒီတုန္းကေလာက္ စိတ္တုိ၊၀မ္းနည္း၊ ေသးသိမ္တာ တခါမွမရွိခဲ႔ပါဘူး။ အဲဒီေန႔ကစျပီး သူ႕အခ်ိန္ကို ဘယ္ေတာ႔မွ မတက္ေတာ႔ပါဘူး။ ရေအာင္ေျပးပါတယ္။ ေက်ာင္းတက္တဲ႔ေန႔မွာေတာင္ သူ႔အခ်ိန္ပါရင္ အျခားအခန္းမွာ သြားထိုင္ေနတတ္တယ္။

အသက္၁၅ႏွစ္သာသာရွိတဲ႔ေက်ာင္းသားေလးေတြ ေဒါသဂတိနဲ႔ ေျပာခဲ႔တဲ႔ ဆရာမ ကို အခု အသက္၃၀မွာ စိတ္မဆိုးေတာ႔ေပမဲ႔ ရင္ထဲကဆူးကေတာ႔ ဘယ္ေတာ႔မွနုတ္လို႔ရမွာ မဟုတ္တာေတာ႔ အမွန္ပါ။ ဘယ္သူေတြမွားတယ္ ဘယ္သူေတြမွန္တယ္ ဆိုတာကို ဆရာလုပ္ျပတာမဟုတ္ပါ။ ငယ္ငယ္က တကယ္ကိုမေမ႔နိုင္တဲ႔အေၾကာင္းေလး ရင္ဖြင္႔တာပါ။

ေ၀ဖန္ခံစားနိုင္ၾကပါတယ္။

မွတ္ခ်က္။ ။ က်ေနာ္မိန္းမ ဘ၀မပ်က္ေသးပါ။ ဖဲသမားမယားလဲ မျဖစ္ေသးပါ။

4 Responses to "ငယ္ငယ္တုန္းက"

SuN responded on 6:45 AM #

ၿမန္မာၿပည္က ဆရာ ဆရာမေတြမွာ အဲ့လို ေၿပာတတ္တာ မေကာင္းဘူး ထင္ပါတယ္။ ကေလးေတြကို စိတ္ဓာတ္ေရးရာ ရိုက္ခ်ိဳး လိုက္သလိုပါပဲ။ ကိုယ္ေတြ ့လဲ ငယ္ငယ္က ခံခဲ့ရဘူးပါတယ္။ သူတို ့ကို ေက်းဇူးမတင္တာလဲ မဟုတ္ပါဘူး၊ မရိုေသတာလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ နာက်ည္းခ်က္ေလးကေတာ့ ရွိေနပါတယ္။ ယခုအခ်ိန္မွာ က်မလဲ ဆရာမတေယာက္ပါ။ သို ့ေသာ္ က်မသင္ေပးတဲ့ ကေလးေတြကို စိတ္ဓာတ္ရိုက္ခ်ိဳးတဲ့ အလုပ္ ဘယ္ေသာအခါမွ လုပ္မည္မဟုတ္ပါ။

MelodyMon responded on 5:44 AM #

ဆရာမကအဲဒိလိုေၿပာတာေတာ႔မေကာင္းဘူးထင္ပါတယ္။ မေမ႔ႏိုင္တာသဘာ၀က်ပါတယ္။ စကားတစ္ခြန္းဟာလူတစ္ေယာက္ရဲ.ဘ၀ကိုအမ်ားၾကီးေၿပာင္းလဲသြားေစႏိုင္ပါတယ္။ ခြန္အားေတြၿဖစ္ေစတာမ်ိဳးရွိသလို ဘ၀တစ္ခုလံုးစုတ္ၿပတ္သြားေအာင္လည္းစြမ္းႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္လည္းစကားေၿပာတဲ႔အခါမွာသတိထားရမယ္လို႔ ဒီပို႔စ္ေလးကိုဖတ္ၿပီးသတိ၀င္မိတယ္။ ေက်းဇူးပါ။

ghostbell responded on 10:59 AM #

ကိုယ္ထင္တာကေတာ့ ဆရာမက ေစတနာေဒါသနဲ့ ရွက္ျပီးေနာက္ထပ္မလုပ္ရဲေအာင္ ေျပာလိုက္တာျဖစ္မွာပါ။ အေျပာမတတ္ေတာ့ ဆဲသလိုျဖစ္သြားတာေနမွာပါ။ သူငယ္ခ်င္းတို.ကလဲ ဒဏ္ေပးလဲမေၾကာက္၊ ရိဳက္လဲမမွဳဆိုေတာ့လဲ သူလဲ ႏိုင္တဲ့ ပါးစပ္နဲ့ ေျပာတာေနမွာပါ။ ဆရာမဆိုေတာ့ အာနဲနဲၾကမ္းတာေပါ့။ စိတ္ေလ်ာ့လိုက္ပါကြာ

bigcat responded on 5:36 PM #

never say never die